ازدواج و  طلاق  (سردفتر )

وي خاطر نشان کرد: اختلاف هاي شديد خانوادگي، نداشتن خانواده متشکل و زندگي با ناپدري يا نامادري يا تحت سرپرستي ديگران بودن ، فقر مالي و فرهنگي، اعتياد والدين به ويژه پدر به مواد مخدر، سوء رفتار خواهران و برادران، جنگ و جدال در خانواده، طلاق يا مرگ والدين، ترس از کتک خوردن و مورد آزار جنسي قرار گرفتن از عوامل مهم فرار دختران از منزل است. وي با اشاره به اين که عوامل فردي نيز نقش به سزايي در وقوع فرار دارد، افزود: افراد فراري، اختلال منش داشته و داراي اراده ضعيف، حساس و زود رنج هستند. عقب ماندگي درسي دارند و براي امور غير درسي ارزش بيشتري قايلند و برخي از آن ها شخصيت تلقين پذير دارند و يا به انحرافات و اختلالات و بيماري هاي رواني از جمله صرع و اسکيزوفرني مبتلا هستند.وي اضافه کرد: اين افراد شخصيت سازمان يافته و ثبات و انضباط اجتماعي ندارند هر چند که افراد باهوش و نابغه نيز در بين آنان کم نيست. وي گفت: وسايل ارتباط جمعي مي تواند ارزش هاي خانوادگي و اجتماعي را در نظر فرد بي اعتبار کند و با به نمايش گذاشتن برخي رفتارهاي انحرافي و انعکاس تمام جزئيات باعث شود دختران در مواجهه با مسايل خانوادگي اين عمل را تکرار کنند. وي تصريح کرد: وقتي نوجوان تعامل مثبت و صحيحي با اعضاي خانواده ندارد و احساس شکاف نسلي و عاطفي با والدين مي کند به سوي ارتباطات بيرون از خانه ترغيب مي شود و سعي مي کند جايگزيني براي روابط عاطفي خود با پدر و مادرش بيابد.وي اضافه کرد: اين موضوع زمينه فرار از خانه و روي آوردن به دوستان و همسالان را مهيا مي سازد که در اين صورت فرد به تنهايي يا گاهي به همراه گروهي از دوستان به صورت باند تصميم به فرار مي گيرد. وي خاطر نشان کرد: گاهي افراد با انگيزه دوست داشتن فردي و ازدواج با او تصميم به فرار مي گيرند و اين موضوع زماني مطرح است که خانواده مخالف ازدواج با فرد بوده يا وي را مجبور به ازدواج با شخص ديگري مي کند.

سروان «محدث» با اشاره به اين که انسان ها در دنياي امروز در چهارراه سرگرداني و تضاد ارزش ها گرفتار شده اند، عنوان کرد: گاه آنچه که اجتماع به طور عملي به فرد مي آموزد با ارزش هاي خانوادگي سنخيتي ندارد و حتي در تعارض آشکار با آن است و همين امر در وي شخصيت 2 گانه ايجاد مي کند.وي ادامه داد: نوجوانان دچار درگيري هاي دروني و تضاد شده و براي فرار از اين حالت به شيوه هاي مختلفي نظير فرار از خانه متوسل مي شوند. وي پناه بردن به افراد لاابالي و انحرافات اجتماعي و نداشتن مکان و سرپناهي مناسب را از مهم ترين پيامدهاي فرار از خانه دانست و افزود: روي آوردن به مواد مخدر و فشارهاي روحي و رواني، ارتکاب انواع جرايم (حمل مواد مخدر،قاچاق،فحشا) براي کسب پول، مسکن و سرپناه، مبتلا شدن به اختلالات رواني ناشي از تنش ها و استرس ها و پيوستن به گروه ها و باندهاي مخرب و غيره و طرد شدن از خانواده و جامعه از ديگر پيامدهاي فرار است.

وي گفت: آموزش اصول و شيوه هاي نوين تربيتي به والدين، آموزش مهارت هاي زندگي به دختران نوجوان و جوان، تدوين قوانين مناسب حمايتي با ضمانت اجرايي قوي، ايجاد بانک اطلاعاتي براي نوجوانان و جواناني که گرفتار مشکلات خانوادگي هستند، به کارگيري افراد متخصص و تقويت واحدهاي مشاوره پليس با هدف تعديل تألمات روحي دختران و خانواده آنان، کنترل و نظارت والدين بر دوستان فرزندان خود، جلوگيري از مشاجرات لفظي در خانه ميان پدر و مادر و تحميل نکردن نظرات خود بر آنان مي تواند از جمله راه هاي پيش گيري فرار از خانه جوانان باشد.