ازدواج و  طلاق  (سردفتر )

تازگی‌ها هم که برخی به اسم حفظ ارزش، در حرمت، حرمت شما را نشناخته و در آن، رفتارهایی کردند که نه انگار این جا حریم فرشتگان است. دلم گرفت ولی چه سود که این‌ها همه معلول نشناختن‌های ماست.
 
انگار ما چگونگی احترام به کسانی چون شما را فراموش کرده‌ایم اصلا بسیاری نمی‌دانیم که «فاطمه»، «معصومه»، «محدثه»، «کریمه» یعنی چه؟
 
به گزارش جهان، سال‌ها است که حضرت فاطمه معصومه (س) به کشور عزیز ما پا گذاشته‌اند و پس از ارتحالشان در شهر قم پذیرای ارادتمندان نبی مکرم اسلام (ص) و اهل بیت (ع) آن حضرت هستند.
 
به راستی ما تا چه میزان قدر این امامزاده بزرگوار که از سوی معصوم (ع) گفته شده است که "هر که می‌خواهد قبر مادر ما حضرت زهرا (س) را زیارت کند به زیارت قبر فاطمه معصومه (س) برود" را می‌دانیم.
 
زندگانی حضرت فاطمه معصومه(علیها سلام)
 
پس از 25 سال که از تولد حضرت امام رضا(ع) گذشته بود، حضرت فاطمه معصومه(ع) در اوّلین روز ماه ذی قعده سال 173 ه ق، در شهر مدینه منوره چشم به جهان گشود، آن حضرت به همراه امام رضا(ع) هر دو در دامان پاک یک مادر بزرگوار به نام حضرت نجمه خاتون(س) که از مهاجران مغرب بود، رشد و پرورش یافتند.
 
این در حالی است که پدر بزرگوارشان پیوسته در زندان هارون الرشید به سر می‌بردند و سرانجام در همان زندان، هنگامی که حضرت معصومه(س) در سن 10 سالگی بودند، به شهادت رسیدند و از آن زمان به بعد حضرت معصومه(س) تحت مراقبت برادرشان، امام رضا(ع) قرار گرفتند.
 
با آغاز خلافت مأمون، او نیز همانند اسلافش برای مقابله با نفوذ رو به گسترش تعالیم امامان معصوم و اهل بیت(ع) عصمت و طهارت بر دل‌های مشتاقان و جلوگیری از انسجام سیاسی شیعیان حضرت علی(ع) به ترفندی دیگر متوسّل شده و امام رضا(ع) را به پایتخت خود «مرو» دعوت کرد و امام نیز با اکراه این دعوت را پذیرفته و بدون این که کسی از بستگان و اهل بیت(ع) خود را همراه ببرند به سوی «مرو» حرکت کردند.
 
حضرت فاطمه معصومه(ع) در سال 201 ه ق، یک سال پس از ورود امام رضا(ع) به مرو، با چهار تن از برادران و گروهی از برادرزادگان خود به سوی خراسان حرکت کردند و چون این کاروان کوچک به حوالی ساوه رسید عده‌ای از دشمنان اهل بیت(ع) به دستور "مأمون عباسی" راه را بر آنان بستند و در یک درگیری نابرابر همه برادران و تقریباً اکثر مردان همراه کاروان را که حدود 23 نفر بودند به شهادت رساندند. حضرت معصومه(س) از شدت رنج و تاثر روحی بیمار گردیده و بنا بر قولی حضرت را مسموم کردند.
 

چون این خبر به مردم قم رسید، فردی به نام "موسی بن خزرج به نمایندگی آنان، در همان هنگام از قم به قصد ساوه حرکت کرد تا ایشان را به قم دعوت کند.
 
در روایت دیگری آمده است، هنگامی که حضرت فاطمه معصومه(ع) به شهر ساوه قدم نهاد، از همراهان خود پرسید؛ مسافت این جا تا قم چقدر است. پاسخ را گفتند. در این هنگام به یاد خبری از پدرش افتاد. لذا فرمود:
 
"مرا به قم ببرید که از پدر بزرگوارم بارها می‌شنیدم که قم مرکز شیعیان ماست."
 
بدین ترتیب باقی‌مانده افراد کاروان به جای رفتن به «مرو» به جانب قم تغییر مسیر داده و در 23 ربیع الاوّل سال 201 ه ق وارد قم شدند.
 
خبر ورود آن حضرت به قم برای همه مسرت آفرین و هیجان انگیز بود. بزرگان و سایر مردم، به استقبال آن حضرت آمدند.
 
بیماری حضرت که از غم هجران برادر و شهادت و مظلومیت دیگر برادران و همراهان و یا سمی که به ایشان داده شده است، 17 روز ادامه یافت و ایشان بهتر از هرکس به حال خود و کوتاهی عمرش آگاه بود، روزهای آخر عمر را به عبادت و راز و نیاز با معبود یگانه مشغول بود.
 
سرانجام در روز دهم ربیع الثانی و «بنا بر قولی دوازدهم ربیع الثانی» سال ٢٠١ هجری پیش از آن که دیدگان مبارکش به دیدار برادر روشن شود، در دیار غربت و با اندوه فراوان در سن 28 سالگی دیده از جهان فروبست و شیعیان را در ماتم خود به سوگ نشاند.
 
عبادتگاه روزهای پایانی عمر ایشان، که هم اکنون به نام «بیت النّور» معروف است، زیارتگاه شیفتگان اهل بیت(ع) عصمت و طهارت است.
 
پس از وفات، پیکر مطهر و شریف حضرت فاطمه معصومه(س) را غسل داده و کفن کردند و باشکوه فراوان تشییع و در محلی موسوم به «باغ بابلان» که اکنون روضه منوره آن حضرت است به خاک سپردند.
 
حضرت معصومه(س) از پرهیزگارترین زنان شیعه و از زنان عالمه و محدثه بوده و روایات متعددی از طریق ایشان در کتب احادیث شیعه و اهل سنت آمده است. ایشان در عبادت و زهد شهره بود و در فضل و کمال، به مدارج عالی نایل آمده است. القاب و صفات بسیاری که حضرت فاطمه معصومه(س) بدان معروف گردید، نشانه سجایای والای اخلاقی ایشان است. در یکی از زیارت نامه‌های آن حضرت، القابی همچون «طاهره» پاکیزه، «حمیده» ستوده خصال، «برّه» نیکو رفتار و تربیت شده، «نقیه» پاک خصلت، «مرضیه» مورد رضای پروردگار، «رضیه» راضی از حق، «محدّثه» راوی حدیث، «شفیعه» شفاعت کننده در روز جزا و «معصومه» پاک و دارای عصمت به ایشان اطلاق شده است و مشهورترین لقب آن حضرت، طبق فرموده امام رضا(ع) همین لقب است.
 
فرازهایی از زیارتنامه حضرت معصومه(س):
 
... سلام بر تو ای دختر رسول خدا، سلام بر تو ای دختر فاطمه زهرا(ع) و خدیجه کبری(ع)، سلام بر تو ای دختر امیرمؤمنان(ع) سلام بر تو ای دختر حسن(ع) و حسین(ع)، سلام بر تو ای دختر ولّی خدا، سلام بر تو ای خواهر ولّی خدا، سلام بر تو ای عمّه ولّی خدا، سلام بر تو ای دختر موسی فرزند جعفر و رحمت پروردگار و برکاتش نیز بر تو باد؛
 
سلام بر تو باد، خداوند متعال در بهشت ما را به شما بشناساند و ما را در گروه شما محشور گرداند، ما را در کنار حوض پیامبر شما درآورد و ما را سیراب کند با جام جدّ شما از دست علی فرزند ابی طالب، درودهای خداوند بر شما باد؛
 
از خدا مسألت می‌نماییم که در شما خوشحالی و شادمانی را به ما نشان بدهد و این که ما و شما را در گروه جدّتان محمّد که صلوات خدا بر او و آلش باد گرد آورد و معرفت شما را از ما نگیرد زیرا که او صاحب اختیار توانا است و من به وسیله محبّت به شما و بیزاری از دشمنان شما و تسلیم شدن برای فرمان خدا و آن حال که بدان خشنودم نه انکار دارم و نه تکبّر می‌ورزم و معتقدم با آنچه آورده آن را محمّد، به آن راضی هستم و به وسیله آن دیدار تو را می‌طلبم؛
 
خدایا! رضای تو را و سرای دیگر. ای فاطمه شفاعت فرما من را در بهشت که تو نزد خدا مقام و مرتبه‌ای داری، خدایا! جداً از تو می‌خواهم که عمرم را به نیک بختی پایان رسانی و آن نعمتی که در آن هستم از من مگیر و نیست جنبشی و نه نیرویی مگر با اراده خدای والای بزرگ، پروردگارا! دعای ما را پاسخ گو و آن را به بزرگواری و بخشش و عافیت خود بپذیر! خدا رحمت فرستد بر محمّد(ص) و همه خاندانش و سلام فرست، سلامی شایان، ای مهربان‌ترین مهربانان».