آنچه در فقه اسلامي با عنوان اجرت رضاع مطرح مي‌شود اگر به دقت مورد بررسي قرار گيرد تدبير زيبايي جهت حمايت از مادر و كودك است اين حكم اسلامي در حقيقت بر اين مطلب تصريح دارد كه زن در ايامي كه كودك شيرخواري دارد بايد مورد حمايت جدي تر قرار گيرد بنابراين از آنجا كه زن در ايام شيردهي نيازمند تغذيه مناسب‌تر مي‌باشد مرد ملزم است تا هزينه اين امر را بر عهده گيرد.
 
 آثار مثبت اين قانون آنگاه بهتر آشكار مي‌شود كه زن، فرزند شيرخوار دارد و رابطه همسري او با شوهرش بواسطه طلاق قطع شده (و يا زن در عقد موقت بسر مي‌برد ) و در نتيجه بر مرد واجب نيست كه نفقه زن را بپردازد و هزينه خوراك او را تأمين نمايد.
 
از جانب ديگر كودك نيز از آنجا كه هنوز غذاي مستقلي نمي‌خورد بر مرد واجب نيست با عنوان نفقه فرزند هزينه‌اي براي خوراك كودك اختصاص دهد، از جانبي ديگر زن در ايام شيردهي نيازمند نغذيه مناسب‌تر و كاملتر از ساير ايام است حال با قانون اجرت رضاع، زن از نظر مادي تا حدي تأمين شده و دغدغه تأمين خوراك خود را براي شيردهي به فرزند ندارد.

پر واضح است كه دريافت مبلغي در ايام شيردهي به هيچ وجه به معناي ارزش گذاري مادي براي عمل خالصانه مادر در شير دادن به فرزند نيست آنچه ارزش اين عمل زيباي زن را بيان مي‌كند همان روايت پيامبر(ص) است كه اشاره دارد زن به ازا ي هر بار شيردهي ثواب حسنات فراوان را مي‌برد.
 
منبع: كتاب حقوق زنان برابري يا نابرابري
ناشر: نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاه ها