ازدواج و  طلاق  (سردفتر )

امر مقدس ازدواج بر تحقق اهدافی استوار گردیده است که عدم تحقق، آن نافی حکمت ازدواج است. یکی از مهمترین این اهداف، برآورده شدن نیاز جنسی زوجین است.

 

این نیاز یک حق دو طرفه است که برای زن وشوهر ـ هر دو ـ ایجاد تکلیف می نماید.

 
مطابق ماده 1103 قانون مدنی؛ «زن و شوهر مکلف به حسن معاشرت با یکدیگر می باشند.»

 

 بنابر عرف جامعه، یکی از مصادیق حسن معاشرت، برآوردن نیاز جنسی همسر است.

ضمن آنکه در بند 29 «منشور حقوق و مسؤولیت‌های زنان در نظام جمهوری اسلامی ایران» (مصوب 31/6/1383 شورای عالی انقلاب فرهنگی) ـ که به عنوان قانون لازم الاجراء در کشور مطرح می‌باشد- در بيان حقوق زنان در جمهوري اسلامي ايران، چنين اعلام شده است:

به این ترتیب برآورده شدن نیاز جنسی در زندگی مشترک، از حقوق و تکالیف زن و شوهر تلقی گردیده و از مصادیق حسن معاشرت محسوب می‌شود و در صورت عدم توجه به آن، هدف ازدواج به مخاطره می‌افتد.

اساساً هر قراردادي براي طرفين محدوديتهايي را ايجاد مي‌كند و حقوقي را به طرف مقابل وي مي‌بخشد همانگونه كه او را نيز از حقوقي بهره مند مي‌سازد، حال اگر كسي مايل به تمكين جنسي در مقابل همسر نيست مي‌تواند از انعقاد عقد نكاح خودداري كند ولي اگر ازدواج كرد ناگزير بايد از حقوق متقابل زناشويي برخوردار باشد.

البته همانگونه که در بند 29 منشور آمده است در تأمین این نیاز، توجه به سلامت روانی و جسمانی همسر بسیار حائز اهمیت می باشد و هر گونه تخلفی در این زمینه که نافی مصادیق حسن معاشرت تلقی گردد، غیرقانونی محسوب می شود.

بنابراین در پاسخ سئوال مطرح شده باید گفت: آنچه قانون مطرح می کند آن است که پس از عقد ازدواج، زن می بایست در امور جنسی (و نه الزاماً هر امری) از شوهر خود تمکین نماید. (مگر در مواردی که موجب ضرر جسمانی یا روانی برای زن گردد و یا شوهر توقعات غیر مشروع از همسر خود داشته باشد) و در مقابل، شوهر نیز می‌بایست نیازمندی‌های جنسی همسر خود را برآورده سازد.